Moederdag

Het is bijna weer zover: de tweede zon­dag van mei. De dag waarop bloemen nét iets duur­der zijn dan normaal, zelf­ge­maakte kaartjes met vin­gerafdrukken in verf en ontbijtjes op bed die voor driekwart uit kruimels bestaan: Moeder­dag. Een dag die eigen­lijk veel te mooi is om slechts één zon­dag per jaar te vieren.

Nieuw leven

Moeders doen name­lijk het won­der­baar­lijkste wat een mens kan doen: ze brengen nieuw leven voort. Let­ter­lijk. Ze dragen, baren, voe­den, troosten, knuffelen, corri­geren, bid­den en hou­den van - vaak allemaal tege­lijk en op een paar uur slaap. En dat kunnen alleen vrouwen. Punt. Geen com­mis­sie, geen taalgids en geen goed­bedoelde inclusieve herde­fi­ni­tie veran­dert daar iets aan. God heeft het zo geschapen, en Hij deed dat met reden.

Jij-dag

Onlangs opperde een com­mis­sie van het ministerie van OCW het idee om Moeder­dag (én Vader­dag) om te dopen tot “Jij-dag”. Om niemand uit te sluiten, zo luidt de redene­ring. Alsof je een olifant in de kamer een andere naam geeft en hoopt dat niemand hem meer opmerkt. Moeder­schap is geen gevoel en geen rol die ieder­een even kan invullen. Het is een bio­lo­gisch, licha­me­lijk en gees­te­lijk won­der dat alleen aan de vrouw is toe­ver­trouwd. En daar mag zon­der schaamte trots op wor­den gewezen.

Maria, moe­der van Jezus

Vanuit katho­liek per­spec­tief is dat nog een extra reden om Moeder­dag met vreugde te vieren. Want wie is het grootste voor­beeld van moe­der­schap in de traditie? Precies: Maria. De Moeder van God. Zij die “ja” zei tegen het onmoge­lijke, die het Woord vlees liet wor­den in haar schoot, die haar Kind droeg, voedde, leerde en uit­ein­delijk aan het kruis stond toe te zien.

Meimaand

In de maand mei, de Maria­maand, denken katho­lieken sowieso al extra aan haar. Er wor­den mei­kransjes gelegd, rozen­kransen gebe­den en bloemen bij haar beeld gezet. Waarom zou Moeder­dag dan niet een klein beetje mogen overlappen met die Maria­ver­ering? Elke moe­der die nieuw leven heeft voort­ge­bracht, draagt iets van dat ja-woord van Maria in zich. Ze zegt ja tegen het leven, tegen de vermoeid­heid, tegen de onzeker­heid en tegen de liefde die soms overwel­digt.

Moeder

Dit jaar hoeft het dus niet over “Jij-dag” te gaan. Er mag voluit Moeder­dag gevierd wor­den. De vrouwen die ons hebben gebaard, groot­ge­bracht, gebe­den en soms streng toe­ge­spro­ken (“en nu je kamer opruimen!”) verdienen die erken­ning. Daarbij wor­den ook de moe­ders door adoptie of pleeg­zorg, de groot­moe­ders, de peet­moe­ders en alle vrouwen die op hun eigen manier moe­der­lijk­heid uitstralen, in het zonnetje gezet.

En tege­lijk wordt Maria geëerd. Want zon­der haar moe­dig “fiat” was er geen Ver­los­ser geweest. En zon­der de moed van al die gewone moe­ders zou­den er geen nieuwe gene­ra­ties zijn die het geloof, de hoop en de liefde kunnen door­ge­ven.

Bedankt!

Daarom klinkt de oproep: bedankt, moe­ders. Bedankt dat jullie ja zeggen tegen het leven, elke dag weer. Bedankt dat jullie ons dragen - let­ter­lijk en figuur­lijk. Bedankt dat jullie laten zien wat onvoor­waar­de­lijke liefde is.

Aan alle kin­de­ren (groot en klein): ga dit jaar niet voor Jij-dag. Kies voor bloemen, een knuffel, een oprecht “dankjewel mama” en mis­schien zelfs een Rozen­krans extra voor Maria.

Want Moeder­dag is geen dag voor ieder­een. Het is een dag voor moe­ders. En dat is precies wat het zo bij­zon­der maakt.

Gezegende Moeder­dag - en een bloeiende Maria­maand toe!

Ave Maria, en een dikke knuffel voor alle mama’s.