Valentijnsdag

Meer dan hartjes en chocola

Laten we eer­lijk zijn: als je op 14 februari een winkel binnenloopt, denk je niet meteen aan sacra­menten­theo­lo­gie! Je denkt eer­der aan te dure rozen, kartonnen hartjes met kleffe teksten en de vraag of je dit jaar wél of juist géén teddybeer met een T-shirtje “I wuv you” gaat kopen.

Toch heeft Valen­tijns­dag stiekem een paar hele oude chris­te­lijke roots. De heilige Valentinus (of Valen­tijn, zoals wij hem liefkozend noemen) was - volgens de populairste legende - een pries­ter die in de 3e eeuw stiekem stelletjes trouwde, terwijl keizer Claudius II had bedacht dat onge­trouwde soldaten betere soldaten waren. Re­sul­taat: Valentinus werd opgepakt, wei­gerde zijn geloof af te zweren, en ein­digde als marte­laar. Op 14 februari. Voilà, de link.

De Katho­lieke Kerk heeft zijn offi­cië­le feest­dag in 1969 van de kalen­der gehaald (te weinig harde feiten, te veel legendes), maar dat betekent niet dat we de bood­schap moeten weggooien. Integen­deel. Juist vandaag kunnen we die oude Valen­tijns­ver­halen gebruiken om iets veel mooiers en diepers te vieren: het sacra­ment van het huwe­lijk.

Want laten we wel wezen: in onze swipe-right-cultuur is “voor altijd” een rede­lijk zeld­zaam begrip gewor­den. En dan komt de Kerk en zegt doodleuk: “Nee joh, dat ‘voor altijd’ is niet naïef. Dat is heilig.”

In het katho­lieke per­spec­tief is het huwe­lijk geen fancy contract met een optie op verlen­ging. Het is een ‘Sacra­ment’. Dat betekent: God Zelf stapt erin. Man en vrouw dienen elkaar het sacra­ment toe (ja, echt - de pries­ter is getuige, maar jullie zijn de be­die­naar). Met dat ja-woord van jullie zegt God: “Wat God dus heeft verbon­den, mag een mens niet schei­den.” (Mattheüs 19:6 - het staat er let­ter­lijk)

En dat is best next-level als je erover nadenkt.

• Niet alleen “ik vind je leuk op dagen dat je lief bent”.  
• Niet alleen “totdat het niet meer leuk is”.  
• Maar: “ik kies jou, elke dag opnieuw, ook als de vaatwasser kapot is, de kin­de­ren gillend ruzie maken en je allebei chagrijnig wakker wordt”.

Het sacra­ment van het huwe­lijk schenkt daarbij de nodige genade - een bovenna­tuur­lijke kracht die recht­streeks van God komt. Zonder die genade is een huwe­lijk wel moge­lijk op men­se­lijk niveau, maar alleen ín God, door Zijn genade, wordt het wer­ke­lijk dat onverbreek­ba­re, heilige verbond dat de Kerk bedoelt. God zegt: “Jullie kunnen dit niet vol­hou­den zon­der Mij. In dit sacra­ment geef Ik jullie Mijn eigen kracht, zodat jullie verbon­den blijven zoals Ik dat bedoeld heb.”

Dus als je dit jaar met een kaartje, een bos bloemen of een zelf­ge­maakt diner zit, mag je stiekem ook even denken: “Dit is leuk... maar wat wij hebben (of hopen te krijgen) is nóg groter.” Het is een mini-bruiloft van het Lam, een aards beeld van hoe Christus Zijn Kerk liefheeft - zon­der fine print, zon­der exit-strategie, puur en trouw.

Fijne Valen­tijns­dag allemaal!  

Of je nu single bent, net smoorverliefd, al 40 jaar getrouwd of ergens ertussenin - je bent gezien. En bovenal: je bent gemaakt voor méér dan alleen een dag in februari. Wat God verbon­den heeft... dat mag best een beetje groots gevierd wor­den.

Wat ga jij doen op 14 februari?
Iets speciaals voor je partner, voor jezelf... of juist voor je ge­loofs­le­ven?