Op de Rooms-Katho­lieke begraaf­plaats aan de Virieu­sin­gel te Zalt­bom­mel staat een een­vou­dig maar mooi beeldje als monu­ment voor de onge­doopte kin­de­ren. Onlangs hebben beheer­ders Anton Klijmij en Piet de Lange het beeldje weer mooi schoon­ge­maakt.

Vroe­gere praktijk

Vroe­ger wer­den in de Rooms-Katho­lieke traditie onge­doopte kin­de­ren, vaak ook stil­ge­bo­renen, begraven in ongewijde grond buiten de kerkhoven. Dit hing samen met het idee dat de doop vereist was voor het heil en met de hypothese van het voorgeborchte (limbo). Tot in de jaren zes­tig gold dit in veel katho­lieke gebie­den; een ker­ke­lijke begrafenis ontbrak. Hierdoor is veel extra pijn en verdriet veroor­zaakt, bij hen die al een groot gemis moesten dragen.

Te­gen­woor­dige praktijk

De Kerk kijkt hier nu gelukkig anders tegenaan. De Inter­na­tio­nale Theo­lo­gische Com­mis­sie con­clu­deerde in 2007, met instem­ming van paus Bene­dic­tus XVI, dat er wel dege­lijk theo­lo­gische argu­menten zijn waardoor we mogen hopen dat zulke kin­de­ren gered wor­den. Volgens de Cate­chis­mus (§1261) ver­trouwt de Kerk hen toe aan Gods barm­har­tig­heid, wat ook blijkt uit de sinds 1970 bestaande uit­vaartlitur­gie voor onge­doopte kin­de­ren. Te­gen­woor­dig wor­den zij met chris­te­lijke riten in gewijde grond begraven en is er ruimte voor hoop en pas­to­rale zorg.